|
 Arpa
A arpa céltica non cambiou dende o século XI. Algunhas arpas medievais teñen o corpo delgado, pero a famosa Brian Boru ten o mesmo deseño que as actuais. As primeras eran de madeira sólida tallada, cordas de metal e diatónicas; nunha soa tonalidade. Hoxe é normal usar unha madeira blanda na tapa e cordas de tripa ou nilon. Útilízanse palancas de semitonos para cambiar de tonalidade. A arpa de concerto desenrolouse a partir da céltica ou Clarsach e ten máis tensión nas cordas, máis notas e mecanismos de pedal.
Trobador
Pequena arpa celta de 22 cordas de nilon. É a arpa ideal para empezar ou para nenos, e que pódese incluir no sistema Orff. Tamén vale para os arpistas que en vacacións non queren deixar de tocar, ou para quentar antes das actuacións. Ten palancas de semitonos. De CAMAC. Altura: 70 cm.
Morgane
É a arpa celta de estudio por excelencia. Ten 34 cuerdas de nilon e palancas de semitonos. Da casa francesa CAMAC. Altura: 148 cm.
Celtic
Arpa celta pequena de calidade media. Con 19 cordas. Altura: 72 cm.
Auto Arpa
|
Balalaika
Palorosa. 3 cordas. Con estuche.
|
Banjo Ukelele
Popularizado por George Formby. Corpo de caboa e anel de aluminio.
Banjo Ukelele Ashbury
Banjo Tenor Irish
|
Bozouki irlandés
Usouse na música irlandesa e logo adaptouse para outros usos afinándo en Sol, Re, La, Mi. Os artesáns fabrícannos con fondo plano, asemellándose moito á mandola oitava. A diferencia é que ten unha escala máis longa. Esto afecta á dixitación e ó son. Xeralmente a mandola úsase para as cancións e os bouzoukis para acompañar. O bouzouki irlandés ten un son aberto e brilante e é máis fácil de agarrar cos de fondo curvo. O tiro é en torno ós 580 mm. Outra afinación: Sol, Re, La, Re.
Bouzouki Musikalia Fylde
Bouzouki Grego
Bouzouki Fylde Arch Top Sht
Bouzouki Fylde Arch Top Lrge
|
|
Dan Co Vln Vietnam
|
|
Afghani Rabab
|
Stevens
Artesán de moi alta calidade. Deseño de amplificación propio.
|
Giordano
|
|
Dulcimer dos Apalaches
Proveñen das zítaras do Noroeste europeo, pero desenroláronse nos montes Apalaches dos EE.UU. onde se usaban moito na música antiga americana. Foron moi popular polo seu son doce e por ser fácil de tocar. Ideal para acompañar cancións.
|
Zanfona
É un instrumento que se popularizó en moitos países europeos. En Francia chámase "vielle". Hai dous tipos de corpo: En forma de 8 como a guitarra e oval como o laúde. As cordas vibran ó frotarlas cunha roda de madeira con resina. En Galicia teñen 3 cuerdas cantantes e dous baixos. Témolas tamén co añadido dun baixo máis co que se pode leva-lo ritmo, e que se chama "perrillo" ou "can".
De bonito son, témolas ademáis electrificadas. A señal sae por 3 canles: cantantes, baixos e can, podendo amplificar, ecualizar e dar efectos a cada señal independentemente e nas mellores condicións. Deseño con traballos de marquetería e bó son.
|
|
Cuatro Venezolano
|
|
Salterio
|
|
Guitarra barroca
Diseño tipo Stradivarius. Do artesán Pablo Taboada. Moi bó son.
|
Laude Medieval
Paorosa. Con 11 cordas. Con estuche.
|
|
Laude renacentista
Paorosa. Con 15 cordas (7 pares + 1). Con estuche.
|
Mandola Fylde
Afínase como a viola, CGDA, pero a miudo tamén afínase unha octava máis grave ca mandolina, GDAE. As cordas a pares e a ponte móvil dan un son penetrante e forte. Escala 532 mm.
Electrificadas.
|
|
Can Tranh
|
Mandola Portuguesa
FYLDE - É unha amalgama de varias ideas. As cordas a pares dan un son rico tipo órgano. Suele ir afinada en CGDA. Escala: 470 mm. |
Mandolina
FYLDE Octavious: Robusta, son claro, fondo caoba, electr.
FYLDE Lucetta: Doble cutaway, fondo paosanto, tapa arqueada, electrif.
FYLDE Touchstone
MOON. Corpo de arce. Electrificación Fishman.
Mandolina Trinity College
|
|
Hammered Dulcimer
|
